حالا ديگر از اول باری که نی‌زن خودش را بر دروازه‌های سپيده‌دم نواخت، يک سالی می‌گذرد...
دورترها سارا بود... و بی‌ميلی مطلق ِ عريانی ِ خلوت‌هايش
تا روزی که نی‌زن تمامی حواسش را فراخواند به آغاز ِ معاشقه‌ای بزرگ.
سيصد و شصت و پنج هزاره گذشت...
تا امروز که آغاز ِ مکاشفه است.

پ.ن: متشکرم
 از ميم که وبلاگ را از طريق او شناختم
و از پادساعتگرد برای طراحی دروازه‌های سپيده‌دم و  وبلاگ‌خوانی نی‌زن.