يادداشتي بر فيلم کوتاه «ميوه درخت زيتون» (برای سايت ۳۰نما)

فضا و حجم کم فيلم کوتاه اجازه نمي‌دهد نقاط ضعف در تاريکي‌هاي فيلم گم شود. تمامي گفتمان‌ها ناکامل هستند؛ اما خوانش جديد اسطوره‌ها با روندي اثيري و تقابل سمبل‌ها عشق را از يک مفهوم متافيزيک خارج مي‌کند. سمبل‌ها در فضايي بي‌سايه، يکديگر را به چالش مي‌کشند و مدام از هم پر مي‌شوند، تهي مي‌شوند و اين ديالکتيک انتظار را براي تکامل گفتمان تقليل مي‌دهد.
: کلاغ
- کبوتر
: کلاغ
- کبوتر
شاخه گندم، نماد صلح سياسي جاي خود را به شاخه زيتون، نماد صلح جنسي و دروني مي‌دهد. کبوتر، سمبل آزادي که گوياي گونه‌اي روحانيت است در مقابل کلاغ سمبلي هرمتي و اکسيري قرار مي‌گيرد. و گچي که به معصوميت‌هاي کودکي هجمه مي‌آورد در سکون دست‌هاي پسرک تبديل به فشنگ مي‌شود.
در نماي روشن پاياني، نور که گويا اصرار بر تحليل دارد تا نشان دادن، فواصل زماني را طي مي‌کند.

از سالهاي ابري ات خورشيد ميوزد.
سوداي اکسير ِ جوهرين ِ کيمياگر، پرتاب مي کند مرا
از پرتگاه ِ  حروفي دلتنگ به قله ِ لبهاي بي گفتگو.
قفل ها طعم ِ  تشنه ي شهوت را در گشودگي خود تکرار مي کنند
و من در خواب کليدهاي هميشه، گم مي شوم.
کدام زخمه ترديد را مي نوازد در بغض ِ رگهاي اين روزهاي بي پيامبر؟!
تشنج ِ گدازه هاي درد ، در دستهايم تش مي گيرد؛
در هجراني ِ اين اوقات،  باران هم که ببارد
تنم  مي سوزد.

صداي  قدم هايت که بر زمين من خون مي ريزد ، گدازه هاي فلزين اندامت را تب مي کنم.
هزار دايره شيداي دريچه اي مدهوش،  نور را  مي رقصند.
با چشم هايي از جنس بوسه در عطر خواب هاي من غوطه مي خوري.
ريشه هاي معلق را که تسخير مي کند شرابِ  واژه ها،
انگشتان ِ  گيلاسَت از شاخه هاي من فرو مي ريزد.
و من
حقيقت شفاف ِ دست هايت را به خاک مي سپارم.