همه‌ی خواب‌های من در شاهراه‌های گذشته تعبیر می‌شوند،
آن دورترها... که کسی چشم‌های مرا هاشور زد.
تبریز را که در شیارهای دستم می‌تپد،
روی کدامین دیوار بگذارم
که حصاری باشد بر یائسگی‌های اتفاق ِ تو؟
شریان‌های  یغما را
در روایتِ غریب ِ فصول بدر!
من تمامی ِ قبور را از خورشید پر می‌کنم
و با گل‌میخ‌های مهر بر دردهای پيشانی‌ات می‌رقصم.

حالا ديگر از اول باری که نی‌زن خودش را بر دروازه‌های سپيده‌دم نواخت، يک سالی می‌گذرد...
دورترها سارا بود... و بی‌ميلی مطلق ِ عريانی ِ خلوت‌هايش
تا روزی که نی‌زن تمامی حواسش را فراخواند به آغاز ِ معاشقه‌ای بزرگ.
سيصد و شصت و پنج هزاره گذشت...
تا امروز که آغاز ِ مکاشفه است.

پ.ن: متشکرم
 از ميم که وبلاگ را از طريق او شناختم
و از پادساعتگرد برای طراحی دروازه‌های سپيده‌دم و  وبلاگ‌خوانی نی‌زن.